ภาวะกระดูกพรุน คลินิกโรคกระดูกพรุน

เป็นภาวะที่ความหนาแน่นเนื้อกระดูกลดลง จากโครงสร้างของกระดูกที่เคยหนาแน่นประสานกัน

เป็นโยงใยในการรับน้ำหนักได้ดีนั้น มีการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้เกิดการโปร่งบางของโครงสร้างกระดูก จึงทำให้ไม่สามารถรับน้ำหนักได้ดีเท่าเดิม อีกทั้งยังมีโอกาสเปราะหักเกิดการบาดเจ็บได้ง่ายอีกด้วย

เพศหญิงมีโอกาสเป็นโรคนี้ได้มากกว่าเพศชายเนื่องจากโครงกระดูกในเพศหญิงมีความ

หนาแน่นน้อยกว่า

เมื่อมีอายุสูงขึ้น โดยเฉพาะเมื่ออายุเกินกว่า 40 ปี

ภาวะหมดประจำเดือนในเพศหญิงที่เกิดการขาดฮอร์โมนเอสโตรเจน

ผู้ที่รับแคลเซี่ยมและวิตามินดี ในปริมาณที่ไม่เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย

กระดูกคนเราจะมีความหนาแน่นสูงสุดในช่วงอายุ 20-30 ปี ดังนั้น การสร้างเสริมกระดูก

ให้มีความหนาแน่นมากที่สุดเมื่ออายุ 20 ปี เป็นช่วงที่สำคัญที่สุด และระยะสำคัญรองลงมาก็คือ ในช่วงก่อนหมดประจำเดือน

เสริมสร้างกระดูกให้มีความแน่นมากที่สุด ตั้งแต่ในช่วงอายุ 20-30 ปี ด้วยการรับประทานแคลเซี่ยม และวิตามินดีให้เพียงพอ นอกจากนี้อาจใช้ยาช่วยได้ ซึ่งแบ่งกลุ่มยาเป็น 2 กลุ่มคือ

ยาระงับการทำลายกระดูก ได้แก่ ฮอร์โมนเอสโตรเจน

ฮอร์โมนแคลซิโตนิน ยากลุ่มบิสฟอสโฟเนท และแคลเซี่ยม เป็นต้น

ยากระตุ้นการสร้างกระดูกได้แก่ วิตามินดีและฟลูออไรด์

ในผู้ที่มีเนื้อกระดูกมากตั้งแต่แรก จะมีโอกาสเกิดกระดูกพรุนได้น้อยกว่าผู้ที่มีเนื้อกระดูกน้อย

ดังนั้น " การสะสมเนื้อกระดูกอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่วัยหนุ่มสาว ก็จะเป็นวิธีการป้องกันโรค กระดูกพรุนได้ดีที่สุด รวมถึงการได้รับการตรวจวัดความหนาแน่นของกระดูก (Bone Densitomeret) ซึ่งสามารถตรวจพบการลดลงของเนื้อกระดูกตั้งแต่ในระยะเริ่มต้นได้ "

จากการใช้เครื่องตรวจวัดความแน่นของกระดูก (Bone Densitometer) ที่ใช้เทคนิคการเรดิเอชั่น (Radiation Source) โดยใช้หลักการจากการดูความหนาแน่น (Thickness) และส่วนประกอบของเนื้อเยื่อ กระดูก (composition) แล้วนำไปเปรียบเทียบกบค่าปกติ