ผู้ป่วยเนื้องอกต่อมใต้สมอง

คุณวรรัตน์บุตรสาวให้สัมภาษณ์

“เริ่มแรกคุณแม่บอกว่าเจ็บตา และก็มองไม่เห็น เราเข้าใจว่าเป็นเพราะมีอายุทำให้สายตาไม่ดี แล้วพอผ่านไปสัก 2-3 เดือนจนอาการหนักขึ้น ก็เลยตัดสินใจพามาหาหมอตาก่อน”

คุณหมอก็ได้ทำการตรวจอย่างละเอียดเลยค่ะ จนสุดท้ายคุณหมอบอกว่าตาไม่ได้เป็นอะไร คิดว่าน่าจะมีเนื้องอกที่ไปทับเส้นประสาทตา คุณหมอได้ส่งไปเอกซเรย์ทำ MRI ฉีดสีวันนั้นเลยค่ะ ผลก็ออกมาว่าเป็นเนื้องอกที่ต่อมใต้สมอง

 

คุณหมอเขาแนะนำให้มาพบกับ อ.นภสินธุ์ โชคดีวันนั้นที่ อ.นภสินธุ์อยู่เวรพอดี อาจารย์เขาก็แจ้งทุกอย่างเลยว่าไม่อันตราย เป็นการผ่าตัดแบบส่องกล้องผ่านทางโพรงจมูก ซึ่งมี อ.ภูริปัณย์ เป็นคนเปิดช่องให้

 

หลังจากผ่าตัดเสร็จคุณหมอก็ได้เชิญเข้าห้องไอซียูเพื่อไปดูอาการคุณแม่ก็ตกใจมากไม่น่าเชื่อว่านี่คือคนที่พึ่งผ่าตัดสมองมา เพราะว่าคุณแม่รู้เรื่องทุกอย่างเลยค่ะ ขอบคุณ อ.นภสินธุ์ และ อ.ภูริปัณย์มากๆ ค่ะ

 

ผู้ป่วยเนื้องอกต่อมใต้สมอง

“ผมก็ออกกำลังกายปกติเนี่ยล่ะครับ ออกกำลังกายสักพักใหญ่ๆ แล้วผมก็เดินโงนเงนๆ เหมือนกับบ้านหมุน”

ผมก็ไม่เอะใจอะไรเลย วัน 2 วันผมก็ไม่ซีเรียสไม่คิดอะไรมาก แล้วทีนี้ผมก็นอนหลับเหมือนจะมีอาการบ้านหมุน นอนเหมือนกับคนน้ำในหูไม่เท่ากันทำนองนั้นครับ ลืมตาไม่ได้เลยมันก็เหมือนหมุนติ้วๆ เลย

 

ผมก็เลยเรียก 1669 ขอไป รพ.รามคำแหง แอดมิดดีกว่า เราอยากเช็คให้แน่นอน ไปหาหมอภูริปัณย์แล้วเขาก็เช็คเรื่องประสาทตา ประสาทหู พอทำ MRI ถึงจะรู้ไงไปเจอเนื้องอก หมอก็แนะนำว่าต้องผ่าด่วน ผมก็เลยตัดสินใจผ่าเลยดีกว่า

 

คุยกับหมอได้ผมไม่วิตกไอ้เรื่องว่าผ่าแล้วจะตาย-ไม่ตายผมเฉยๆ ปกติ คือก็สู้อยู่แล้ว อยากให้มันหายก็เลยตัดสินใจผ่า ตอนนี้อาการปกติ ไปไหน เดินเหินปกติครับ ทั่วไปดีขึ้น

"ประทับใจบรรยากาศภายในห้องรอคลอด ความสะดวก สบาย หรูหรา และพยาบาลดูแลดีมาก"

ที่บ้านและครอบครัวรักษาที่โรงพยาบาลรามคำแหงอยู่แล้วค่ะ เมื่อมีลูกคนที่ 2 ก็เลยมีโอกาสมาใช้บริการห้องคลอดใหม่พอดี ประทับใจบรรยากาศภายในห้องรอคลอด ความสะดวก สบาย หรูหรา และพยาบาลดูแลดีมาก เรากลัวการผ่าคลอดก็เข้ามาปลอบใจ เพราะตอนแรกตั้งใจจะคลอดเองค่ะ แต่พอคลอดเองไม่ได้เราก็เลยกลัวมาก

 

นอกจากการดูแลเอาใจใส่ของพยาบาลบวกกับบรรยากาศภายในห้องรอคลอดทำให้สามารถลดความกังวล คลายความเครียดไปได้ค่ะ ในห้องรอคลอดมีทีวีให้ดู มีบรรยายกาศที่ผ่อนคลาย มีห้องน้ำ ห้องอาบน้ำภายในห้องเลย และสามีก็เข้ามาอยู่ให้กำลังใจได้ด้วย ขนาดว่าเราเจ็บมากแล้วก็ยังรู้สึกว่ายังได้ ยังชิวอยู่ค่ะ