တင်ပါးဆုံရိုးကျိုးခြင်းနှင့် နည်းပညာသစ် ကြွက်သားမဖြတ် အတုလဲလှယ်ခြင်း (DAA)

     သက်ကြီးရွယ်အိုများတွင် မတော်တဆ ချော်လဲခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပွားသော "တင်ပါးဆုံရိုးကျိုးခြင်း" သည် လူအများထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုစိုးရိမ်ရသည့် ကျန်းမာရေးပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုစိုးရိမ်ဖွယ်ရာသည် အရိုးကျိုးသည့် နာကျင်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် မပြီးဆုံးဘဲ "အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများ" ပင်ဖြစ်သည်။ လူနာသည် ထမသွားနိုင်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ယိုယွင်းလာပြီး အဆုတ်ရောင်ရောဂါ၊ အိပ်ရာနာ၊ ဆီးလမ်းကြောင်းပိုးဝင်ခြင်း နှင့် သွေးခဲခြင်းကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

ကြွက်သား မထိခိုက်သည့် ရှေ့ပိုင်းမှ တင်ပါးဆုံရိုးအတု လဲလှယ်ကုသခြင်း ခွဲစိတ်မှု (DAA)

     တင်ပါးဆုံရိုးကျိုးလူနာများကို ကုသရာတွင် ပန်းတိုင်သည် လူနာများအား "အမြန်ဆုံး" ပြန်လည်လမ်းလျှောက်နိုင်ရန်နှင့် မူလပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်နေထိုင်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် "ကြွက်သား မထိခိုက်သည့် ရှေ့ပိုင်းမှ ခွဲစိတ်နည်း" သို့မဟုတ် Direct Anterior Approach (DAA) ဖြင့် တင်ပါးဆုံရိုးအတု လဲလှယ်သည့်နည်းပညာသည် ထိုလိုအပ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည့် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်လာသည်။

ယခင်က တင်ပါးဆုံရိုးအတု လဲလှယ်သည့် ခွဲစိတ်မှုကို အနောက်ဘက် သို့မဟုတ် ဘေးဘက်မှ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး၊ ဆရာဝန်များသည် ကျိုးနေသောအရိုးသို့ ရောက်ရှိရန် တင်ပါးဆုံအဆစ်ပတ်လည်ရှိ ကြွက်သားများနှင့် အကြောများကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ရသဖြင့် ကြွက်သားများ ပြန်လည်ကျန်းမာစေရန် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအချိန် အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

DAA နည်းပညာသည် ရှေးရိုးစွဲခွဲစိတ်နည်းနှင့် မည်သို့ကွာခြားသနည်း။

     ဆရာဝန်များသည် တင်ပါးဆုံ၏ "ရှေ့ပိုင်း (Anterior)" မှ ဝင်ရောက်သည့် DAA ခွဲစိတ်နည်းကို တီထွင်ခဲ့ကြပြီး၊ ကြွက်သားတစ်ခုမျှ ဖြတ်တောက်ရန် မလိုဘဲ ကြွက်သားများအကြား သဘာဝအလျောက်ရှိသော "ကြားအလွှာအကွဲကြောင်းအတိုင်း ခွဲခြားဝင်ရောက်သည့် နည်းလမ်း" ကို အသုံးပြု၍ ကျိုးနေသောအရိုးကို ပြုပြင်ပြီး အတုထည့်သွင်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနည်းပညာသည် တင်ပါးဆုံရိုးကျိုးလူနာများနှင့် မည်သို့ သင့်တော်သနည်း။

၁။ နာလန်ထမြန်ခြင်း၊ ၂၄ နာရီအတွင်း ထထိုင်/လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်း

     ကြွက်သားများ ထိခိုက်မှုမရှိသောကြောင့် ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာနာကျင်မှု သိသိသာသာ လျော့နည်းပြီး သွေးထွက်နည်းသည်။ လူနာအများစုသည် ခွဲစိတ်ပြီး နောက်တစ်ရက်၌ပင် မတ်တပ်ရပ်ခြင်း၊ အလေးချိန်ခံခြင်းနှင့် လမ်းလျှောက်အထောက်အကူပြုကိရိယာဖြင့် စတင်လမ်းလျှောက်နိုင်ကြသည်။ လူနာများအား အိပ်ရာမှ အမြန်ဆုံး ထထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးခြင်းသည် သေဆုံးမှုနှုန်းနှင့် အိပ်ရာထဲလဲနေရခြင်းမှဖြစ်သော နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို လျှော့ချပေးနိုင်သည့် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။

၂။ အဆစ်ပြုတ်ထွက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း

     ရှေးရိုးစွဲခွဲစိတ်နည်း၏ ပြဿနာတစ်ခုမှာ အရိုးအတုသည် အနောက်ဘက်သို့ ပြုတ်ထွက်နိုင်သည့် စိုးရိမ်ရမှုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူနာများတွင် နိမ့်သောကုလားထိုင်တွင် မထိုင်ရခြင်း၊ ခြေချိတ်မထိုင်ရခြင်း၊ ဆောင့်ကြောင့်မထိုင်ရခြင်း သို့မဟုတ် ပစ္စည်းကောက်ရန် ငုံ့မရခြင်းစသည့် ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် DAA နည်းပညာသည် ကြွက်သားများနှင့် အနောက်ဘက်အဆစ်အိတ်ကို ပြည့်ဝစွာ ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် တင်ပါးဆုံရိုးဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်ခိုင်ခံ့ပြီး အရိုးအတု ပြုတ်ထွက်နိုင်ခြေ လုံးဝနီးပါး မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

လူနာများသည် နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

၃။ ခြေထောက်အရှည် မှန်ကန်တိကျခြင်း

     ဤနည်းပညာတွင် လူနာသည် ခွဲစိတ်ခုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် ညီညာစွာ အိပ်စက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာဝန်သည် ခွဲစိတ်နေစဉ်အတွင်း X-ray (C-arm) ကို အသုံးပြု၍ အရိုးအတု၏ တည်နေရာကို စစ်ဆေးနိုင်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်၏ အရှည်ကို တိုက်ရိုက်နှိုင်းယှဉ်နိုင်သဖြင့် ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ခြေထောက်အရှည် မညီမညာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လမ်းလျှောက်နိုင်စေပါသည်။

၄။ ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာ သေးငယ်ပြီး ရေရှည်တွင် ကြည့်ကောင်းခြင်း

     ဤနည်းပညာ၏ အခြားအားသာချက်တစ်ခုမှာ ဆရာဝန်သည် ပေါင်ခြံအကွေးလိုင်းတွင် ဒဏ်ရာကို ဒေါင်လိုက် သို့မဟုတ် အလျားလိုက် သေသပ်စွာ ဝှက်၍ ခွဲစိတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာမှာ အတွင်းခံအောက်တွင် လုံခြုံစွာ ကွယ်ဝှက်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်ပြီး အမာရွတ်ကျန်ခဲ့နိုင်ခြေ လျော့နည်းပါသည်။

နိဂုံးချုပ်

     ကြွက်သား မထိခိုက်သည့် ရှေ့ပိုင်းမှ တင်ပါးဆုံရိုးအတု လဲလှယ်ခြင်း (DAA) သည် တင်ပါးဆုံရိုးကျိုးသည့် လူနာများကို ကုသရာတွင် ဆေးပညာ၏ အရေးပါသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် "ထိခိုက်ဒဏ်ရာ အနည်းဆုံးဖြစ်အောင်" ပြုလုပ်ပြီး "အမြန်ဆုံး လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေရေး" ကို ဦးတည်သည့် ကုသမှုဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူနာများသည် ပထမရက်များမှစ၍ ထထိုင်/လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော လူနေမှုဘဝကို ပြန်လည်ရရှိစေပြီး လူနာအား အသက်ရှူသစ် ရရှိစေရုံမျှမက မိသားစုနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများကိုပါ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ပြန်လည်ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။